De een zijn dood...

Onlangs is de grote wilg in onze tuin geveld. Helemaal hol. Gevaarlijk was dat volgens de deskundigen. Zo dichtbij het huisje en naast het wandelpad neem je geen risico.

De claimcultuur helpt je snel beslissen. Uiteraard wel een drama. Zo’n grote boom ga je missen. Er leefden ook tal van dieren in. De specht moet nu een ander plekje zoeken. Maar tijdens de eerste voorjaarszonnetjes kon ik ook duizenden mieren zien die in grote verwarring op zoek waren naar die lange, lange stam.

Smakelijk

Ineens zaten we ook minder vrij in ons tuintje. het oogcontact met de wandelaars werd net iets te indringend. Snel naar de kwekerij om een paar inheemse hulsten van formaat te kopen. Effectief om de grote leegte op te vullen en ook in de winter nog zinvol. Helaas worden de echte hulsten met stekels niet meer gekweekt vertelde ons de tuinbaas. Dan maar met gladde blaadjes. Een ernstige fout. Met een voor 150 euro van voor tot achter volgepropte auto met hulst keerden wij terug naar huis. En wat stonden ze mooi in dat grote gat! Boompaal er bij. Zo dat is dat.

De volgende ochtend schuiven we de gordijnen open en wat blijkt? Twee reeën zijn een uurtje eerder dan wij aan het ontbijt begonnen. Ons is meteen duidelijk waarom de echte inheemse hulst stekels heeft... Het kost wat dat reeënvoer maar dan heb je ze ook vlak voor het raam.