Kinderen en bronst!
Gepost op 18 februari 2011 door Claudia van den...
Bron: Natuurmonumenten
Wat kan ik toch altijd genieten van kinderen!
In het Bezoekerscentrum Veluwezoom, waar ik werk, komen altijd heel veel kinderen. En kinderen zijn een geweldige inspiratiebron en ontzettend vermakelijk. Zo ook afgelopen vrijdag.
Een jongetje van een jaar of vijf komt met zijn vader en hoogstwaarschijnlijk zijn oma ons bezoekerscentrum binnen. De vader loopt na wat rondgekeken te hebben, naar de balie en vraagt mij hoe lang de dvd van De Veluwezoom duurt? Dit is een schitterende dvd met mooie beelden van 'ons' Nationaal Park de Veluwezoom, die wij op verzoek draaien voor bezoekers.
Ik vertel hem dat hij ongeveer 50 minuten duurt. "Oh, dat is jammer, zoveel tijd hebben we niet!", zegt de man. "Is het misschien mogelijk om een klein stukje te zien?", vraagt hij. "Ja hoor, geen probleem", beantwoord ik de man en loop naar de filmzaal en start beamer en dvd-speler op.
Vader, zoontje en oma gaan op de voorste rij zitten en ik laat ze het stukje over de zwijnen zien. Oma geeft bij het zien van de beelden, constant commentaar en haar goedkeuring over hetgeen ze ziet.
Ik verlaat de zaal en ga verder met mijn werk.
Na een tijdje komt de man uit de zaal en vraagt aan mij of ik nog een klein stukje van de dvd kan laten zien, want ze hebben nog 10 minuten, voordat de rest van de familie komt.
Ik loop mee naar binnen en vraag aan ze of ze dan misschien een stukje over de bronst willen zien. "Oh ja, dat is leuk!", roept oma.
Ik start de dvd weer en op het scherm verschijnen schitterende beelden van een groot, imposant burlend hert in een mistig, pril ochtendzonnetje. Wederom laat oma haar goedkeuring en bewondering horen. Vlak voor het hert loopt een hinde. Het hert springt onaangekondigd op de hinde en doet waar het tijdens de bronst altijd op uitdraait :-). Oma valt stil, geen woord meer. Niet van goedkeuring en ook niet van bewondering. Het hert heeft voor zijn geslachtsdaad niet veel tijd nodig en binnen luttele seconde is hij van de hinde af. Ongetwijfeld tot opluchting van oma! Blijkbaar moet ze toch nog bijkomen van de beelden, want het blijft erg stil. Totdat het jongetje plotseling vraagt: "Waren die herten aan het spelen oma?"
Oma bleef stil en ik moest zorgen dat ik zo snel mogelijk de filmzaal verliet, want ik kon mijn lach niet meer inhouden. Natuurlijk wilde ik oma in niet nog meer verlegenheid brengen!
Van zulke momenten kan ik zo ontzettend genieten ;-).
"Er gaat niets boven de ongedwongen onbevangenheid van kinderen
en hun eeuwige honger naar antwoorden!"
Claudia van den Elsen-Westendorf Pieters
