Moord
Gepost op 10 maart 2011 door Astrid Schoenmaker
Dat de natuur niet alleen maar bloemetjes en bijtjes is werd weer eens duidelijk langs de wandelroute in het Zwanenwater. Meestal is het moord en doodslag en niet 1 of 2 keer per dag maar honderden keren per uur.
Het is maar goed dat muggen niet kunnen gillen als ze door een zwaluw worden verorberd.
Een vos had in de vroege ochtend de kans van zijn leven, 10 kilo verse zwanenbout op een presenteer bordje. Rond de dode zwaan laag het duin bezaaid met witte veren. De vos heeft nog een flinke worsteling moeten voeren om de zwaan letterlijk en figuurlijk te nekken.
Voor de vos is het na een lange winter van muizen en weggegooide boterhammen met pindakaas een welkome aanvulling van de vetreserves, zeker ook nu de eerste vossenwelpen worden geworpen.
Die ochtend zag ik al wel een knobbelzwaan tussen de grauwe ganzen zwemmen, dat was dus de overgebleven zwaan van een stel. Het is trouwens een mythe dat zwanen hun hele leven bij elkaar blijven en dat de ze na het overlijden van hun partner geen andere meer zoeken. Zelf zag ik dat knobbelzwanen na een paar dagen gewoon weer andere zwanen het hof maakt.
Veel wandelaars weten zich niet goed raad met een dood dier langs de route, het is een beetje storend voor de natuurbeleving. Meestal vinden de mensen het zielig voor de zwaan, een enkeling gunt de vos ook eens een pleziertje. Kinderen kunnen het wel waarderen, zo heb je handen vol met witte veren en kan je eens in de binnenkant kijken van een vogel die niet in een foliepakje zit van de supermarkt.
De komende dagen zullen kraaien, buizerds en vossen de laatste beetjes vlees eraf punniken. De veren worden door insecten en schimmels omgezet en de botten zullen nog jaren kalk leveren aan slakken en muizen. Uiteindelijk wordt alles compost en zijn we dus toch weer bij bloemetjes en bijtjes uitgekomen.
groet,
Lucien Knol Boswachter Zwanenwater
Bron: Natuurmonumenten
Het is maar goed dat muggen niet kunnen gillen als ze door een zwaluw worden verorberd.
Een vos had in de vroege ochtend de kans van zijn leven, 10 kilo verse zwanenbout op een presenteer bordje. Rond de dode zwaan laag het duin bezaaid met witte veren. De vos heeft nog een flinke worsteling moeten voeren om de zwaan letterlijk en figuurlijk te nekken.
Voor de vos is het na een lange winter van muizen en weggegooide boterhammen met pindakaas een welkome aanvulling van de vetreserves, zeker ook nu de eerste vossenwelpen worden geworpen.
Die ochtend zag ik al wel een knobbelzwaan tussen de grauwe ganzen zwemmen, dat was dus de overgebleven zwaan van een stel. Het is trouwens een mythe dat zwanen hun hele leven bij elkaar blijven en dat de ze na het overlijden van hun partner geen andere meer zoeken. Zelf zag ik dat knobbelzwanen na een paar dagen gewoon weer andere zwanen het hof maakt.
Veel wandelaars weten zich niet goed raad met een dood dier langs de route, het is een beetje storend voor de natuurbeleving. Meestal vinden de mensen het zielig voor de zwaan, een enkeling gunt de vos ook eens een pleziertje. Kinderen kunnen het wel waarderen, zo heb je handen vol met witte veren en kan je eens in de binnenkant kijken van een vogel die niet in een foliepakje zit van de supermarkt.
De komende dagen zullen kraaien, buizerds en vossen de laatste beetjes vlees eraf punniken. De veren worden door insecten en schimmels omgezet en de botten zullen nog jaren kalk leveren aan slakken en muizen. Uiteindelijk wordt alles compost en zijn we dus toch weer bij bloemetjes en bijtjes uitgekomen.
groet,
Lucien Knol Boswachter Zwanenwater
