My name is hoss

Het gebeurt af en toe dat omwonenden van het gebied Stadzigt zich niet kunnen bedwingen en de nog afgesloten nieuwe natuurontwikkelingsgebieden illegaal betreden. Helaas ook wel eens met hond bij voorkeur loslopend natuurlijk. Daarom zijn prikkeldraad en ouderwetse bordjes “verboden toezicht” ingezet. Tot aan de opening in het voorjaar. Het gebied is nog kwetsbaar, de wandelpaden moeten zich zetten en bebording met toegangsregels e.d. zijn nog niet gereed. Als alles klaar is willen we na een feestelijke opening het graag allemaal laten zien. Dat is zoveel leuker als het echt klaar is. Dit alles staat ook te lezen op de borden bij Stadzigt. Dat moet voor nieuwsgierigen voelen als vroeger de avond voor je verjaardag. Je wist: het cadeau is al in huis en je had er terecht grote verwachtingen van. Natuurlijk sloop je dan in het donker de trap af om stiekem te kijken.

Deze week zag een boswachter in het bijna duister nog net hoe twee mannen al diep in het gebied waren doorgedrongen helemaal op weg naar achteren. Het koste hem veel moeite en zijn stem om ze terug te roepen. Toen dat gelukt was bleek het te gaan om Engelstalige bezoekers. Tja dat ligt natuurlijk wel even anders. Helaas spreekt deze boswachter heel weinig Engels en de mannen bleven dan ook een beetje schouderophalend voor hem staan. Zij kunnen de borden niet lezen maar uiteindelijk leken ze de situatie wel te begrijpen. Het prikkeldraad sprak eigenlijk al voor zich.

Later die avond trof hij de mannen weer op een ander pad aan waar de toegang na zonsondergang verboden is. Toen hij uit de auto stapte kreeg hij een stortvloed van sterkte taal over zich heen van de man die zich in het vorige gesprek stil had gehouden. En u raad het al: in onvervalst Nederlands. De man woonde in het naastgelegen wijkje en was dus prima op de hoogte van het project en de afsluiting inclusief toegangsregels. Natuurmonumenten zou met deze “ontvangst” een hele slechte indruk gemaakt hebben op zijn Engelse gast…

Het zal duidelijk zijn dat dit laatste wederzijds is. Als beheerder houd ik mijn medewerkers voor dat niet iedereen blij hoeft te zijn met Natuurmonumenten. Mensen mogen ook wel eens boos zijn op ons en op een slechte dag mogen ze dat ook wel eens minder diplomatiek uiten. Dat hoort er allemaal bij tegenwoordig. Ongemerkt worden we tegenwoordig allemaal wat asocialer hoorde ik pas nog op de radio. Maar boswachters verdienen wel met meer respect behandeld te worden dan bij dit voorval.

Toch mag ook deze bezoeker dit voorjaar zijn “cadeau komen uitpakken”. Want boos blijven wij nooit lang.