Vrijwilligers helpen mee
April 2010 is vrijwilliger Jan Planije geinterviewd. Hieronder een verslag van het interview en een filmpje dat die dag gemaakt is.
Geen uitbraken meer
Sinds Jan Planije in 2004 vrijwilliger werd in de Zeepeduinen op Schouwen-Duiveland zijn er geen uitbraken van pony’s meer geweest. Hij verzorgt het raster in de Zeepeduinen en heeft het gebied via de ‘pony-paadjes’ leren kennen.
Gaten in het raster
Als hij gebeld wordt over een gat in het raster weet hij dat het raak is. ‘Omwonenden hebben mijn telefoonnummer en bellen als ze gaten in de rasters zien. De ruim 100 pony’s in het duingebied mogen niet ontsnappen. Ik ga meteen kijken wat de schade is, ik woon toch vlakbij. Alleen of samen met vrijwilliger Jan van Engelen knap ik het meteen op. Tevens ben ik met Jan het raster over het gehele terrein aan het vernieuwen.’
 Bron: Natuurmonumenten | Op eigen inzichtIn 2003 is Jan in Burgh-Haamstede komen wonen. Hij wilde graag meer weten en zien van het natuurgebied en werd na een Natuurwerkdag vrijwilliger. ‘Ik kreeg een nieuwe functie die ik op eigen inzicht invulde. Ik moest kilometers raster controleren en onderhouden. Toen ging alles nog te voet door het zand. Ik was total loss na een dag werk!’ Gelukkig schafte Natuurmonumenten snel een Gator aan, waarmee Jan door het gebied kan rijden. |
APK voor pony’s
Een paar jaar terug vroeg boswachter Jan de Roon of hij wilde helpen met de halfjaarlijkse APK van de pony’s. De ruim 100 pony’s grazen in de Zeepeduinen om de openheid en het stuivend zand te behouden. Tijdens de APK worden de hoeven gecheckt en krijgen ze een anti-wormenspuit. Sindsdien helpt Jan mee met deze APK’s.
‘In 2008 zagen de pony’s er niet goed uit. Tijdens die APK hebben we ze twee weken in de kraal laten staan en bijgevoerd. Naast hoeven checken en ontwormen hebben we ze ook met de hogedrukreiniger afgespoten. In het water zat ontsmettingspul om de luizen en schurft tegen te gaan. Beesten moet je behandelen, maar ik had nooit gedacht nog eens pony’s met een hogedrukreiniger te lijf te gaan’ zegt hij lachend. De pony’s knapten er in ieder geval flink van op en Jan kreeg daarna ook positieve reacties van wandelaars. ‘Het was erg leuk om daarna te horen dat de pony’s er weer zo goed uitzagen.’
Ponypaadjes
Jan is veel in het gebied, ook in zijn vrije tijd loopt hij er graag. Hij ziet veel van de pony’s. ‘Ze zijn heel slim. In de winter zag ik hoeven op het ijs en hadden ze zelf ijs kapot getrapt om bij drinkwater te komen. Waar ik me ook over verbaas, is hun nieuwsgierigheid. Overal zie je hun paadjes. Kortgeleden is er een extra stuk natuur aan ’t Zeepe toegevoegd. Het duurde een paar dagen, maar daarna gingen ze het nieuwe terrein ontdekken. Als er dan één gaat, gaan ze allemaal. Het lijkt wel of ze een telefoon hebben.’
Vertrouwen
Bron: Natuurmonumenten
Bron: Natuurmonumenten
Na vijf jaar alleen gewerkt te hebben, zijn er vrijwilligers bij gekomen. Samen met Jan van Engelen neemt hij nu het werk aan de rasters waar. ‘Het is fijn werken met Jan. Je moet in dit werk toch kunnen vertrouwen op elkaar. Het spannen van de draden tussen de palen moet heel geconcentreerd gebeuren. Als Jan de draad laat schieten, vliegt die in mijn gezicht. Oppassen dus.’
Naast het werk aan de rasters, werkt Jan met een groep van zes man aan het algemene onderhoud van het Slotbos van Slot Haamstede en de Zeepeduinen.
