Oliebollen of winterwandelen?

Fotograaf: B. Voorn

Al jaren maken we op Oudejaarsdag  een lange wandeling. Om - letterlijk - de oliebollen te ontlopen? De eerste keer liepen we van Hilversum NOS via Kortenhoef en Vreeland naar Ankeveen. Die houden we er in!

Andere jaren liepen we, ja waar eigenlijk niet? Altijd veel geknal, een winterwandeling met of zonder oliebollen!

Het begin van een traditie

Oudjaarsdag 1987 besloten we maar eens een flinke wandeling te maken. Nee, dit keer geen oliebollen bakken of thuis wachten op de laatste zuchten van het oude jaar. Liefst niet te ver uit de buurt door de natuur. De kaart er bij. Het plan: het Spanderswoud, ‘onze’ - want ook toen al voor het merendeel van Natuurmonumenten - ’s Gravelandse buitenplaatsen, dan de Kromme Rade. Brood en koffie mee, want veel zou er waarschijnlijk niet open zijn. Verder zouden we wel zien.
In het Spanderswoud liep hier en daar een eenzame honduitlater. Verder was er geen mens te bekennen. Tja, wat wil je; oudjaarsdag, guur, en er viel zo nu en dan een smerige motregen. Op de buitenplaatsen zagen we al helemaal niemand; geen boswachter op de fiets of yup op z’n kantoor.
Bij de brug over het Hilversums kanaal sprak een vrouw ons, toch wel een beetje zwervers, lachend aan: “Jullie gaan geen oliebollen bakken hè?" "Jullie lopen lekker het jaar uit!” Haar fiets was volgeladen met tassen, en het was duidelijk dat ze maar wat graag met ons was meegelopen. Ja, dát was het: voortaan elke oudejaarsdag het jaar uitlopen! Het begin van een traditie.
Halverwege de Kromme Rade, die overigens wel erg recht is, werd het droog. De zon kwam bijna door de laaghangende wolken. Dat gaf prachtig gefilterd licht, weinig contrasten. Ongeveer zoals Bert in november (afgelopen jaar) fotografeerde vanuit de boot op weg naar het wekelijkse zagen in Ankeveen.

Fotograaf: B. Voorn

Behalve de bonte specht in het Spanderswoud was er de hele dag maar weinig ‘wild’ te bespeuren. Alleen wat vreemde ganzen. Na stevig doorlopen - we passeerden geen bankjes die aantrekkelijk genoeg waren om even te gaan zitten - kwamen we via Vreeland en het Bergsepad in Ankeveen. Op het Kerkplein kochten we wat oliebollen bij de gebakkraam. Even later, om half vijf, stapten we op de bus. Een heerlijke, warme oliebol in de hand, en ook een paar oliebollen voor de chauffeur.
Sindsdien hebben we op de oudejaarsdagen heel wat door ‘onze club’ beheerde gebieden doorkruist: in de Achterhoek, Sallandse Heuvelrug, Kempen, Veluwe, Utrechtse Heuvelrug, Baronie van Breda, langs de IJssel, noem maar op. Meestal toch wel zo’n 25 km. Soms warm, + 12 graden, soms koud maximum -15 graden (in 1997). Maar altijd met geknal in de verte en zo nu en dan een vuurpijl: de voorpret van jongentjes van een jaar of twaalf in de ban van vuurwerk. En vaak onderweg een oliebolletje...

Bekend terrein

Nu zaag ik bijna één jaar elzen/berken/wilgen in de dinsdagploeg in de Vechtplassen. Het gebied voor onze vijfentwintigste (!) oudejaarswandeling was dus snel bepaald. We zouden gaan wandelen waar we begonnen waren, langs de Ankeveense Plassen. Kon ik meteen wat van ons zaagwerk laten zien, de rietlanden waar de roerdomp moet zitten én ook waar ik tegenwoordig dinsdags verder uithang (het Wapen van Ankeveen!).

Na wat puzzelen hebben we een leuke route uitgestippeld. Vanaf station Weesp via de Dammerkade, Ankeveen, door het Spanderswoud naar station Hilversum Noord. Het liep makkelijk met de wind in de rug en over bekend terrein.
Nog wat gezien onderweg? Ja, de specht met z’n rode petje zat er weer, in het Spanderswoud. Op de weilanden heel wat nijlganzenpaartjes.  

In 1987 was zo’n nijlgans een vreemdeling of zeldzaamheid en nu … mogen ze worden opgeruimd!
En verder was het dit jaar wel wat nat hoor, en geen gebakkraam in Ankeveen, dus … géén oliebollen!

Bedankt, Bert, voor de foto.