Werk in uitvoering
Gepost op 24 november 2011 door Kim Pierik
voor de betreffende kraakbeweging, begeef ik mij richting de Norgerpetgaten in het Fochteloërveen. Vind ik altijd een fijn stukje rijden vanaf Groningen. Verschillende landschappen, al dan niet geasfalteerd, trekken aan mij voorbij en geven de mogelijkheid tot bezinning, zowel voor als aan het einde van de werkdag.
Vandaag is de dag die in onze beheereenheid Noordenveld de geschiedenis ingaat als 'de dag waarop de uitvoering van het Dutch Crane Resort van start gaat'.
Een mooie dag, ware het niet dat het zicht niet verder reikt dan 5 meter door de mist, die Noord-Nederland al bijna 3 weken in nevelen hult, en de meter die -0,5 graden aangeeft. Dat, gecombineerd met een praktisch onzedelijk tijdstip van aanwezigheid, maakt dat iets in mij wenst zich te voegen tot een andere diersoort. Mijn voorkeur gaat uit naar een soort die in winterslaap gaat de aankomende maanden, maar dat terzijde.
Laarzen
Gezien het feit dat ik mij mag rekenen tot de Homo Erectus en men er in dat licht vanuit mag gaan dat ik enig verstand bezit plus de praktijkervaring van 'het ondervinden van enig hinder met betrekking tot nattigheid', besluit ik voor deze gelegenheid mijn laarzen maar weer eens van het balkon te plukken. Met veel te dunne sokken steek ik mijn voeten in het koude rubber om er vervolgens achter te komen dat circa 10 paar naaktslakken asiel hebben gezocht in mijn Hunterboots. Gadver, wat een smeertroep….
Bezinning
Na het uitzettingsbevel te hebben uitgevoerd, welke levensbedreigende gevolgen hebben gehad
Wekker
De laatste weken ben ik telkens weer onder de indruk van de vergankelijkheid van ons landschap en de onsterfelijkheid hiervan. Met een schreeuwerig kleurenpalet neemt de natuur afscheid van het vorig seizoen. We staan op de deurmat van de winter maar wachten nog eventjes met aanbellen. Alles vergaat volledig, maar komt in een andere vorm weer terug met het aanbreken van de lente. De dagen worden korter, wat zich in mijn domein altijd uit in een overload aan warme chocomelk met heel, heel veel slagroom. Dat tot groot ongenoegen van mijn naaste collega Martin, want ik ben nogal gevoelig voor een teveel aan suiker. Concreet wil dit ook zeggen dat ik niet meer gewekt wordt door daglicht en dus een wekker moet gaan zetten, wil ik de aankomende 4 maanden op gezette tijden acte de présence geven op mijn werk. Zelfkennis is de weg naar verlichting, zeg ik altijd maar.
TomTom
Al rijdend en veel vergend van mijn ruimtelijk inzicht, probeer ik de juiste afslag niet voorbij te rijden. Als hulplijn heb ik voor de zekerheid de TomTom maar ingesteld. Altijd handig om te weten wanneer je links of rechts af moet slaan. Doodlopend. Fijn. Ik ben werkelijk nog nooit voor Natuurmonumenten naar een locatie geleid zonder dat de mevrouw in de TomTom panisch uit begint te schreeuwen dat mijn locatie zich aan een doodlopende of onverharde weg bevindt. Of ik heel zeker weet dat ik door wil rijden? Spiedend in de mist zie ik een aantal oranje vestjes rondscharrelen. Ah kijk, nou komen we ergens. Ik stuit op een aantal veel te enthousiaste mannen voor dit tijdstip, die handmatig de petgaten gaan ontdoen van hun begroeiing om deze weer in oude staat te herstellen.
Start blog
Met de start van de werkzaamheden in het Fochteloërveen is ook het moment van consequent bloggen over dit onderwerp aangebroken. Maar wat is nou het doel van mijn schrijven? Mijn vingers hangen vervolgens stil boven het toetsenbord en al bijtend op mijn onderlip probeer ik een goed excuus te verzinnen voor de productie van mijn hersenspinsels. Ik weiger namelijk pertinent te vervallen in technische onderbouwingen en vakjargon over de inrichting van het Dutch Crane Resort. Bij gebrek aan inhoud van mijn schrijven nodig ik u, lieve lezer, uit tot het raadplegen van de website van Natuurmonumenten, welke verschillende documentatie bevat over het Dutch Crane Resort. Maar wat is dan mijn BTW?
Grootsheid
Schrijven zorgt er bij mij voor dat ik verder kijk dan mijn neus lang is, en de ruimte neem de wereld om me heen te bekijken en te interpreteren op de manier zoals ik hem beleef. Andere mensen doen dat ook, dat wil dus zeggen dat er nogal wat “werelden” ter beschikking zijn. Door te schrijven kijk ik over mijn eigen muur en kan ik kinderlijk enthousiast worden van oneindige grootsheid in de meest kleine en soms belachelijke dingen die onze omgeving te bieden heeft. En soms stranden mijn overpeinzingen in een spaghetti van complexiteit, die zoveel vragen van mijn hersencapaciteit, dat ik de handdoek maar in de ring gooi. Mijn bovenkamer beschikt immers maar over een beperkt aantal Gb’s en ik heb geleerd hoofd- van bijzaken te onderscheiden, hoewel dat laatste nog altijd een leerpunt blijft. Vervolgens ben ik arrogant genoeg te denken dat andere mensen dat misschien ook leuk vinden en zich door mij willen laten meevoeren in mijn beleving en mijn wereld, hier in het Fochteloërveen.
Mist
Mijn favoriete weerman, Gerrit Hiemstra, heeft mij beloofd dat de wereld de aankomende dagen nog even klein blijft. Op zich kan dat best prettig zijn, want dat houdt het allemaal weer een beetje overzichtelijk. Hoewel ik in een wereld met zicht van 5 meter bijzonder verwonderd kan raken en eindeloos uit kan weiden over de kleinste waarnemingen in onze prachtige natuurgebieden.
©Kim
- Wilt u hierop reageren? Log dan eerst in of maak een Natuurmonumenten account aan.
