Winter in de Dintelse Gorzen

Fotograaf: Joke Stoop

Bron: Natuurmonumenten

Het vriest al een paar dagen en ik wilde graag naar de Dintelse Gorzen. Samen met twee aspirant-gidsen ging ik op stap. We liepen de route die wij vaak met een excursie lopen. Op deze manier konden de heren vertrouwd worden met deze route.

Het was heerlijk zo met ons drieën. Ik zal niet zeggen wie, maar één van de twee was al regelmatig van het paadje geweest. En de tweede had zich altijd keurig aan het wandelpad gehouden. Je merkt dat aan de gesprekken: de een is telkens verrast door wat hij ziet en de ander heeft grote verhalen over wat komen gaat. Maar beide heren hebben een passie voor het gebied en daar gaat het toch om!

Ik moest mij inhouden om niet al teveel te vertellen over de mooie planten die er vanaf het voorjaar te zien zijn. Wel heb ik beloofd een lijst met planten op te sturen die in het gebied voorkomen en daarin de planten te markeren waar ik het onderweg over had gehad. En ik moet zeggen: er was in de hele lijst niet veel gemarkeerd. De mannen kunnen nu alvast aan de slag met in de boeken te zoeken naar de planten waarover ik verteld heb.

De runderen waren erg rustig, maar zij weten dan ook erg goed dat ze zich in de winter niet al te druk moeten maken. Iedere beweging die ze doen, kost energie en in de winter moeten ze zuinig zijn met hun reserves. Dit geldt trouwens voor alle dieren die in de winter hun kostje buiten bij elkaar moeten scharrelen.

We hebben alle drie volop genoten van alles wat we zagen. Op het eind mocht ik heel stoer doen; er stond een kudde met pony’s en daar moesten we langs. De mannen wisten niet hoe deze dieren zouden reageren als je door de kudde loopt en dat heb ik heel stoer voorgedaan. Bloemen hebben we niet meer gezien, daarom deze keer een foto van een winterlandschap.

Boven aan de dijk fluisterde ik: tot gauw.