Het zat me dwars dat ik met enige regelmaat het vrijwilligerswerk van Natuurmonumenten moest missen. De tweewekelijkse zaterdagochtend met de ’bosmannen’ om de natuur een handje te helpen. Daarom ben ik ook een klein privéproject gestart. In overleg uiteraard. Nu ga ik een paar keer per week een half uurtje amerikaanse vogelkers rooien uit een perceeltje dennenbos. Het staat er als haren op een hond en ook dat zat me dwars. Kwam dus goed uit. Voorlopig beperk ik me tot het kleine grut en het enige dat ik daarbij nodig heb is een paar werkhandschoenen. Ik vind het heerlijk om te doen, zo’n krachtmeting met moeder natuur. Want het is de sport om ook de dikkere exemplaren met spierkracht uit de grond te trekken. Eenmaal begonnen is het net als bij kastanjes rapen lastig om weer te stoppen. 

Amerikaanse vogelkers werd vanaf 1920 aangeplant als bosplantsoen. Niemand kon toen vermoeden dat de soort zich zo agressief zou verspreiden. Dat de soort kreeg dan ook al snel de naam bospest. De Europese habitatrichtlijn verplicht iedere grondbezitter tot bestrijding, maar voorlopig lijkt het dweilen met de kraan open. Zeker op de kleine schaal waarbinnen ik aan het rauzen ben. 

Na gedane arbeid vind ik het heerlijk om op tv naar een snookerwedstrijd te kijken. Een heerlijk trage sport, gespeeld door mannen met altijd glimmende schoenen die hun tegenstander nooit een blik waardig gunnen. Ik zet altijd het geluid uit en hoewel ik de regels niet ken begin ik steeds meer een patroon te ontdekken. Het verbaast me steeds weer hoe ze de witte bal weten te spelen, hoe secuur ze deze weten te plaatsen voor een volgende stoot. Een spel met 22 ballen in hun eigen kleine groene wereld. Strak omkaderd. Op zulke momenten kan het gebeuren dat ik denk: was het in de natuur ook maar zo eenvoudig. Lagen de gevolgen van iedere ingreep ook maar zo helder. Maar vaker gebeurt het dan dat ik even wegdut.