Kijken naar het vogeltje in het Witte Veen
Vrijwilliger Martie rijdt voor dag en dauw naar het Witte Veen om bij de schuilhut aan de Bramerveldweg te fotograferen. De wandeling is kort, het licht zacht en de stilte groot. Het resulteert in een ontmoeting, weinig vogels en uiteindelijk toch een waardevol bezoek. Een nieuw natuurverhaal.
Vroege start aan de Braamweg
Normaal begin en eindig ik mijn omwegen door het Witte Veen bij de Haarmühle, net over de grens met Duitsland. Deze keer wil ik al vroeg bij de schuilhut aan de Bramerveldweg zijn om te kijken of ik vogels voor de lens kan krijgen. Daarom parkeer ik de auto in de berm van de Braamweg, zo ver mogelijk aan de zijkant om het landbouwverkeer ruim baan te laten.
Ontmoeting bij de schuilhut
De wandeling naar de schuilhut is nog geen kilometer lang, dus ik ben mooi op tijd. Er is nog een vroege vogel; zij tuurt door het stalraam naar buiten, hopend vogels te zien op de plas voor de hut. Ze neemt even de tijd om wat ervaringen uit te wisselen en wendt daarna haar blik weer naar buiten. Het licht valt mooi op haar gezicht en ik maak van de gelegenheid gebruik om snel een foto van haar te nemen. Natuurlijk krijgt zij het resultaat te zien (ze vindt het wel een mooi portret) en ze geeft toestemming om de foto te gebruiken voor niet-commerciële doeleinden.
Rustige ochtend voor de vogels
En dan de vogels … daar was het immers eigenlijk om begonnen. Eerlijk gezegd valt het aantal vogels vandaag tegen. Het aantal soorten is beperkt en ook in totaal zijn er niet veel. Ik kom wel vaker in deze schuilhut en de ervaringen zijn heel wisselend. Maar ik ben geen frequente en regelmatige bezoeker, dus mijn ervaringen zijn niet maatgevend. Ik ben benieuwd naar de mening van trouwere bezoekers.
Moraal van de ochtend
Tot slot de moraal van dit korte verhaal. Ik geef de hoop niet op; bijna elke keer als ik in het Witte Veen ben neem ik toch de moeite om even een kijkje te nemen in deze schuilhut. Je weet immers maar nooit!
Martie Leusink
