Cookies op Natuurmonumenten.nl

Natuurmonumenten respecteert de privacy van jouw gegevens

Waarom cookies? Ze worden gebruikt om de website en jouw browserervaring te verbeteren, om te integreren met sociale media en jou relevante advertenties te laten zien die op je interesses zijn afgestemd. Klik op "Ik wil een optimaal werkende website" om cookies te accepteren en direct door te gaan naar de website of klik op de link om jouw voorkeuren voor cookies te wijzigen.Meer uitleg over cookies

Kies jouw cookie instelling

Kies eerst de cookies die je wilt toestaan
Nieuws van de boswachter

Blog van de boswachter: hulst als metafoor voor levenswijsheid

15 DECEMBER 2016 | Inge van Dongen

Hulst kende ik van kerststukjes en de manshoge struik in de achtertuin van mijn ouders, waar ik vroeger...

Blog van de boswachter: hulst als metafoor voor levenswijsheid

Hulst kende ik van kerststukjes en de manshoge struik in de achtertuin van mijn ouders, waar ik vroeger tijdens het verstoppertje spelen mijn vingers aan prikten. Dus toen ik tijdens mijn werk voor het eerst een hulst in het bos tegenkwam, dacht ik werkelijk dat iemand het daar had gedumpt. Mijn collega kon er smakelijk om lachen. Inmiddels weet ik dat hulst, net zo erg als een beuk of berk in een gevarieerd bos thuishoort. Hulst is zelfs een indicator dat het bos langzaamaan - volgens natuurlijke begrippen dan - op leeftijd begint te raken.

Maar eigenlijk is dat niet hetgeen wat hulst speciaal maakt. Hulst is om een andere reden bijzonder: het blad. Als jonge zaailing heeft een hulst namelijk scherpe randen om zichzelf te beschermen tegen bijvoorbeeld reeënvraat. Naarmate de hulst ouder wordt, krijgt het blad steeds meer een gave vorm. Hij is dan groot en sterk geworden en heeft dat afweermechanisme niet meer nodig.

Zo werkt het ook bij mensen. Als ik mezelf als voorbeeld neem, dan ben ik nog jong en gretig en wil ik - net als vele anderen van mijn generatie - mezelf dolgraag bewijzen. Kijk ik naar de mensen om me heen met meer levenservaring, dan zie ik dat die drang niet meer zo sterk aanwezig is. Ze kennen inmiddels het klappen van de zweep en laten zich niet meer gek maken. Elke keer als ik een hulst zie, dan schiet mij dit metafoor te binnen. En stiekem ben ik dan benieuwd wanneer mijn blad haar scherpte gaat verliezen.

De komende weken ga ik genieten van mijn kerstvakantie. Jij ook? Mocht je oog tijdens het kerstdiner op een kerststukje vallen met hulst erin, dan hoop ik dat je even met een glimlach terugdenkt aan deze column. Fijne feestdagen alvast en hopelijk tot ziens in het nieuwe jaar!

Nieuwsgierig naar mijn andere blogs? Lees dan verder >>

Inge van Dongen