Vrijwilliger natuurbeheer: Piet

Op een regenachtige zondagochtend wandelt Piet, een van de vrijwilligers, over het landgoed. Dat het met bakken uit de lucht komt, deert hem niet. ‘Een beetje regen kan geen kwaad.’ En hij heeft gelijk. Sterker nog, het maakt dat er een rust valt over het bos, de omgeving verstilt en de natuur neemt een diepe ademteug. 

Piet’s werkomgeving, Landgoed Mookerheide, is bijzonder. Met haar roze slot in art-deco stijl, donkergroene historische kassen, weidse uitzichten, glooiende heuvels. 

De druppels rollen van de regenjassen en er wordt geschuild onder het gebladerte van een kastanjeboom. Piet vertelt over zijn levensloop, en hoe hij tot rust komt als hij in de natuur is. ‘Soms voelt het alsof ik maar een klein stipje ben, in zo’n groot stuk natuur. Dan voel ik me zo klein. Dat klinkt als iets negatiefs, maar dat is het niet. Het maakt me kalm.’ Er belanden wat druppels op Piet’s boswachtershoed. ‘Ik geniet heel erg van het vrijwilligerswerk dat ik doe. Soms met mensen, soms even alleen. Het geeft me heel veel terug.’

‘Ik was als kind al veel in de natuur te vinden. Ik groeide op met negen broers en zussen en we werden snel het huis uitgestuurd, ga maar buiten spelen! Ik kan me herinneren dat ik daar toen al van genoot; hutten bouwen, klimmen in bomen.’ 

Éen van zijn collega-vrijwilligers was cardioloog en sjouwt nu met boomstronken, de ander is al zijn leven lang in de natuur en draagt over wat hij weet van het groen. We hebben allemaal een andere geschiedenis, een ander verhaal, maar vinden hetzelfde belangrijk. Iedere keer weer leren we elkaar wat nieuws. Ik vind het delen van kennis bijzonder. We doen het echt samen.’ 

Wanneer hem gevraagd wordt wat hij heeft geleerd van zijn tijd als vrijwilliger, antwoordt hij: ‘Dat alles op het landgoed er mag zijn en zijn plek heeft. Het heeft elkaar nodig om in balans te zijn. Voorheen keek ik niet zo naar de natuur zoals ik dat nu doe.’ Piet waaiert met zijn handen langs een bramenstruik. ‘Zo vond ik deze bramen maar een stekelende struik en zag ik het als onnodig, nu kijk ik meer naar het geheel, en dat het allemaal verbonden is. Het mag er allemaal zijn. Behalve die Amerikaanse Eik, dan.’ 

Piet doelt op de Amerikaanse Eik, die staat hoog op het prioriteitenlijstje om tegen te gaan. Meer dan 400 insectensoorten gebruiken de inheemse zomereik als voedselbron, waarbij dat getal bij de Amerikaanse eik onder de 30 ligt. Ook worden de bladeren trager afgebroken, wat slecht is voor het bodemleven. Piet en zijn collega’s doen hun best om de Hollandse Eik weer ruimte te geven. 

Dat respect voor het samenspel op het landgoed is voel- en zichtbaar. Er staan geen prullenbakken, maar er is ook geen vuil te zien, terwijl er veel bezoekers komen. Er heerst een kalmte over het gebied; het wordt met liefde onderhouden.

Tekst en foto’s: vrijwillig reporter Anouk van Cleef