Watje in het Buurserzand
Een nieuw natuurverhaal. Marion neemt ons mee door het Buurserzand. Gegrepen door de schoonheid van het gebied. Ze wordt er zelfs een beetje sentimenteel van. Ze ploft neer op een bankje. De tekst op het gemonteerde bordje op het bankje grijpt haar aan. Wordt ze nou een watje? Wat is dit?
Watje
Hoort dat misschien bij ouder worden? Ik kan me niet heugen dat ik deze dingen eerder beleefde. Terwijl we tijdens de zomervakantie in Noorwegen een bergtop bedwingen wordt het steeds kouder. Hoe hoger we komen hoe meer wolken waar ook regen uitvalt. Ze hadden nog gezegd: bereid je goed voor wanneer je de bergen ingaat. De regenjas ging aan, de hoes ging om de tas maar ik had geen lange broek. Met bovenbenen helemaal rood van de kou komen we boven aan en ondanks het weer en de wolken is het uitzicht adembenemend. Terwijl ik daar sta voel ik een brok in mijn keel opkomen en slik ik wat tranen weg. Hoezo sta ik hier te huilen? Gewoon, omdat het zó mooi is. Dat de natuur me zo kan raken. Dat is nieuw, het voelt alsof ik een watje ben en tegelijkertijd voelt het ook alsof ik daarmee heel dicht bij mezelf ben.
Een mooi moment voor in de boeken
Nu wandel ik door het Buurserzand. Het is december en 13 graden, een vreemde gewaarwording. Een jas hoeft niet aan, enkel een lekker vest is voldoende. Ik dwaal langs de paden. Over het vlonderpad, een keer rechts en een keer links en terwijl ik over een heel smal paadje loop tussen de heide laat ik mijn handen door het hoge gras heen gaan. Plotseling rolt er een traan over mijn wang. Ik weet ook niet precies waarom, maar ik laat hem maar stromen. Als ik hier loop dan voelt het alsof ik thuiskom. Klinkt dat al te sentimenteel? Een klein stukje verderop vind ik een bankje waar ik even op neerplof. Er staat op: laat de tijd mooie dingen brengen. Nou, dit is in ieder geval weer een mooi moment voor in de boeken. Op en top watje. En het voelt fantastisch.
Marion Boekhoff
