Rondje Molenplas bij Stevensweert

Vanaf de uitkijkheuvel tegenover de Hompesche Molen heb je een weids uitzicht over het natuurgebied en de omgeving. Aan je rechterhand ligt het bomenmonument, waar je straks nog langs wandelt. Links zie je volop kreekjes en een moerasbosje. In de lente fleuren ontelbare margrieten het gebied op. 

Sta tijdens het wandelen ook eens stil om te luisteren. In een groot deel van het jaar is het geluid van de scholekster hier te horen: aan zijn herkenbare 'pe-piet' en bonte verenkleed dankt hij de bijnaam 'bonte piet'.

Langs het wandelpad groeien veel struiken, zoals meidoorn, sleedoorn en kornoelje. In het voorjaar kunnen ze soms volledig bedekt zijn met spinsel en er dood uitzien. Dat is het werk van rupsen van spinselmotten, die de planten kaalvreten. Na Sint Jan (24 juni) loopt alles weer uit en verschijnen er nieuwe bladeren. Dit ‘opofferen’ van de eerste lichting blaadjes is een slimme overlevingstechniek van de planten. 

In de zomer kleuren kruiden als wilde marjolein, agrimonie en toorts het landschap: een feestmaal voor de vele vogels, vlinders en bijen.

Het hele jaar door leven hier kuddes Konikpaarden en Galloway-runderen: onze natuurlijke terreinbeheerders. Ze grazen, snoeien, bemesten de bodem en verspreiden zaden via hun vacht. Zo houden ze de natuur in toom en dragen ze bij aan een afwisselend, biodivers landschap.

‘Kón’ betekent paard in het Pools; ‘konik’ staat voor ‘paardje’. Ondanks hun bescheiden formaat zijn ze sterk en kunnen ze het hele jaar buiten blijven. Net als de Galloway-runderen zijn zij winterhard en zelfredzaam.

De grote grazers leven in hechte familiegroepen met een natuurlijke leeftijdsopbouw en een vrij gelijke verhouding tussen mannelijke en vrouwelijke dieren. Ieder dier heeft een duidelijke plek in de rangorde en samen staan ze sterk.