Bloedzuigers, veenmos en water: veldbezoek Witte Veen
Collega’s Jeroen Waanders en Paco Calbo namen een groep medewerkers van Waterschap Vechtstromen mee het Witte Veen in. Projectmedewerkers, beheerders, hydrologen en ecologen. Laarzen aan en de nattigheid in.
Water langer vasthouden in het gebied
Ongeveer 10 jaar geleden startten de eerste gesprekken over de herstelmaatregelen in het Witte Veen. Natuurmonumenten richt zich op maatregelen ín het natuurgebied. We knijpen af waar dat kan en sturen het water zo dat het minder snel wegloopt. Het doel: water langer vasthouden, zodat het veen voldoende nat blijft en het hoogveen ruimte krijgt om door te groeien. Minder afvoer, meer sponswerking, en daarmee meer kans op herstel van het veensysteem. Het Waterschap zorgt voor de waterhuishouding buiten het gebied. Zo komen we samen tot resultaat.
Met je blote voeten in een poel met medicinale bloedzuigers: Wie durft?
Uiteraard stonden de collega’s even stil bij de poel met medicinale bloedzuigers. Dat wekte veel nieuwsgierigheid op maar ook opvallend weinig animo om zelf de poel in te stappen. De kou hielp natuurlijk ook niet mee. Altijd een hilarisch moment. En zo blijft ook het gesprek op gang: wat leeft hier, wat doet dat, en wat zegt dat over water en natuurkwaliteit?
Zo groeit hoogveen: laag op laag, langzaam maar zeker
Hoogveen groeit door veenmos. Dat mos groeit aan de bovenkant door, terwijl de onderkant afsterft. Onder natte omstandigheden breekt dat afgestorven materiaal nauwelijks af. Het stapelt op, drukt langzaam samen en vormt veen. In een ecohydrologisch dwarsprofiel, een raai, zie je dat mooi terug: bodemopbouw, waterstanden en de plek waar het veen zich opbouwt. Ontwatering doorbreekt dat proces; water vasthouden houdt de ontwikkeling van veen aan de gang en kan daarmee veel CO2 opslaan.
In het hoogveen leven bloedzuigers graag in het rustige water. Daar vinden ze genoeg kikkers, vogels en zoogdieren voor een bloedmaaltijd.
