In het Witte Veen. Er was eens ...

Zicht op vogels

Het is inmiddels al weer een paar jaar geleden. Aan het eind van de Gervinkshoekweg is een bosrijke plek met een aantal huisjes. Daartegenover ligt een plas met een vogelkijkscherm. Vanachter het scherm heb je een mooi zicht op de plas en als de omstandigheden meezitten ook op vogels.

Hoop op vogels is gevlogen

Het is maart; de plas heeft volop water en de begroeiing vóór het scherm is nog laag en belemmert het zicht niet. De hoop op vogels is snel vervlogen, want uitgerekend op het moment dat ik me heb geïnstalleerd komen Schotse Hooglanders het beeld en de plas ingewandeld. Hun goed recht natuurlijk, maar ze verjagen wel de vogels waarvoor ik eigenlijk ben gekomen.

Hoewel ik Schotse Hooglanders prachtige dieren vind, kan ik een gevoel van teleurstelling niet onderdrukken. Maar verrassingen horen bij het leven van een natuurfotograaf; gooit het weer geen roet in het eten, dan valt het licht niet op de gewenste plek, dan weer komen allerlei mensen storend in beeld, en nu dit weer.

Geduld loont

Maar de nieuwsgierigheid krijgt de overhand; ik blijf een tijdje kijken naar de Schotse Hooglanders, want ik wil weten waarom ze het water hebben opgezocht. Het is niet waarschijnlijk dat ze zo vroeg in het jaar al verkoeling nodig hebben; ze nemen ook geen bad om parasieten kwijt te raken, Ze slenteren schijnbaar doelloos door de plas en nemen af en toe bijna verveeld een hap van de biezen; niet genoeg om aan te nemen dat ze hiervoor speciaal zijn gekomen. Na een poosje wandelen twee Hooglanders in de richting van het kijkscherm. Als ze vlakbij zijn staan ze in een rechte lijn achter elkaar, precies in mijn kijkrichting. Dat levert een leuk effect op, net of er één koe is met vier hoorns. Dat moet op de foto! 

De vierhoorn

En zo keer ik toch tevreden huiswaarts; geen enkele foto van vogels, maar wel een plaatje van een fabeldier: de vierhoorn!

Martie Leusink