Harrevelder Schans als top van de ijsberg

Vroeg op pad

Het is 27 december wat wij de derde kerstdag noemen. Traditiegetrouw gaat Annemiek met een groep gelijkgestemden vogels spotten, deze keer in de Ooijpolder. Het vertrek is in Eibergen om kwart voor acht. Ik breng haar daar naartoe en rijd meteen door naar het Buurserzand. Naar het deel dat je het topje van de ijsberg zou kunnen noemen, namelijk het gebied rond de Harrevelderschans, dat van de rest van het Buurserzand is afgescheiden door de Buurserstraat. Met een beetje fantasie kun je het hele Buurserzand beschouwen als een ijsberg, de Buurserstraat als het wateroppervlak waar alleen het gebied rond de Harrevelderschans als het topje van de ijsberg bovenuit steekt.

Condensstrepen van vliegtuigen vormen sluiers

Ik parkeer ongeveer een half uur voor zonsopgang; het is zo koud dat de gedachte aan de ijsberg ter plekke opkomt. Er is net licht genoeg om te kunnen fotograferen, dus goed inpakken en op stap. In de lucht zijn talloze condensstrepen van vliegtuigen, zo vervaagd dat ze samen een sluier vormen. De sluier wordt door de zon, die nog achter de horizon is, roze verlicht. Prachtig, en misschien goed voor een mooie foto. Eerst maar langs de Buurserbeek en maar hopen dat daar goed zicht is op de roze lucht én dat er een mooie reflectie in het water is. Enigszins tot mijn verbazing is het water ondanks de stroming op windluwe plekken bevroren. Dat geeft wel aan hoe koud de kerstnachten dit jaar zijn geweest!

Het geluk is aan mijn zijde; al snel doemt een goede plek op voor een foto. De roze lucht komt mooi tevoorschijn tussen en door de bomen en wordt weerspiegeld in het water. Missie geslaagd! Verderop langs de beek zijn nog een paar geschikte locaties, maar de roze kleur vervaagt snel en maakt plaats voor blauw. Ook mooi, maar minder speciaal.

Verwarmbare handschoenen gaan op mijn wensenlijst

Ik blijf nog een tijdje in het topje van de ijsberg en wandel langs de Harrevelderschans. De zon is inmiddels boven de horizon opgedoken, maar is nog niet krachtig genoeg om de kou enigszins te verdrijven. Na anderhalf uur zijn mijn vingers zo verstijfd dat ik de ontspanknop van de camera niet meer kan bedienen. Reden om weer huiswaarts te keren. En op het wensenlijstje voor mijn verjaardag komt een paar verwarmbare handschoenen!
 

Martie Leussink