Een hol als open huis in het Buurserzand
Op 25 februari 2026 voelt het als lente in het Buurserzand. Zonder plan dwaalt Martie door bos en langs plassen, speurend naar details. Een onverwacht hol trekt zijn aandacht en zet hem op scherp: ineens ziet hij overal sporen van leven. Een zwerftocht vol kleine ontdekkingen.
Open huis
Het is de eerste lentedag van 2026, 25 februari! Een perfecte dag om zomaar wat losjes te zwerven door het Buurserzand. Normaal weet ik al van tevoren welke route ik wil lopen, maar vandaag heb ik geen vastomlijnd plan. Dus ik scharrel maar wat rond, geniet van de lekkere temperatuur zonder me zorgen te maken over de klimaatverandering die me deze lentedag in de schoot werpt, en maak af en toe een foto van de mooie kleuren in de schors van de dennen in het bos.
De Steenhaarplassen
Het bos uit, langs een grote, maar ondiepe plas en daarboven een blauwe lucht met mooie, witte wolkjes. Kan het beter? Een beetje naar links, dan weer naar rechts, weer naar links, een voor mij onbekend pad. Reden om extra goed rond te kijken, nog een nieuw pad, maar dat leidt terug en daarvoor is het nog te vroeg. Dan toch maar naar bekend terrein, de Steenhaarplassen, even kijken bij het bankje onder het afdak.
De ingang van een hol
Net als ik rechtsomkeert heb gemaakt valt mijn oog op een gapend gat in de verhoging langs de kant. Zomaar open en bloot langs het pad, de ingang van een hol, een open huis! Daar is over nagedacht, wortels van zodra er weer bladeren aan de boom zitten is het een mooi droog plekje en het dak van het hol is lekker stevig onder de wortels van de berk.
Wie is de bewoner?
Natuurlijk is het vraag wie de bewoner van het hol is. De ingang is duidelijk te groot voor een konijn, zou het hol van een vos of een das zijn? Ik zoek naar sporen in de buurt, maar kan niets vinden. Misschien is het zand van het pad te hard voor pootafdrukken; er zijn ook geen sporen van materiaal dat dassen in of uit hun hol slepen. Dus het blijft nog een raadsel. Maar ik kom later in het jaar zeker terug om dat op te lossen. Als ik het hol tenminste kan terugvinden, want tegen die tijd zal het vast beter verborgen zijn onder allerlei vegetatie.
Er vallen er ineens veel meer op
Gek is dat, ik heb één hol gezien en op de rest van mijn zwerftocht door het Buurserzand vallen er me nog veel meer op. Een mens is toch een raar wezen; als je net een auto hebt gekocht is het net of er heel veel auto’s van dat merk op de weg zijn. Kennelijk zijn we onbewust goed in selectief waarnemen.
Nu ja, eigenlijk is dat misschien wel een voordeel. Zo word je niet overweldigd door alle mogelijke indrukken en kun je je op steeds andere aspecten van de natuur concentreren.
Blijft er nog iets over voor een volgende keer!
Martie Leusink
