Winterslaap

De natuur geeft aan de natuur

Waar er midden in de zomer nog volop blauwe bessen waren zijn deze planten nu ook leeg. Ik kan me niet voorstellen dat de vogels alles hebben opgegeten, er is zoveel wat weer wordt teruggegeven aan de natuur. Nu alle bessen eraf zijn steken er verscheidene takjes fier overeind en vangen ze alle bladeren op van de bomen die erboven staan. Het lijkt een dik hoogpolig tapijt en het ziet er lekker zacht uit. 
 

Dan eens rechts, dan eens links

Wanneer ik verder loop krijg ik ineens het idee dat ik op een nieuw pad ben. Soms struin ik lekker door het bos en dan ga ik eens rechts en dan weer links. Totdat ik op een punt komt dat ik terug wil. Vaak weet ik dan wel waar ik ben, weet ik ook waar de auto is maar is de route daarnaar toe een ander verhaal. Zo ontdek ik nog weleens nieuwe paden. Deze keer gaat de route goed en is het ‘nieuwe pad’ gewoon een bekend pad. Doordat de bomen er nu compleet anders uitzien ervaar ik het alleen heel anders. In het bos kun je nu veel verder kijken dan in de zomer, er ontstaan leuke doorkijkjes en die zijn prachtig met dit zachte herfstzonnetje. 

Zompige voetstappen door de blubber

Ik heb nogal eens de neiging om dingen te romantiseren. Sta ik hier, in de herfstzon met het idee dat dit het mooiste seizoen is. De praktijk? Een kaal bos en wanneer ik verder wandel gaat het zachte geknisper van de bladeren over in zompige voetstappen door de blubber. Met de modder tot aan mijn knieën geniet ik op en top van de laatste blaadjes. Straks gaat de natuur in winterslaap en maakt ze zich klaar voor een nieuw seizoen. Ik denk erover om hetzelfde te gaan doen.
 

Marion Boekhoff